Aan Mevrouw Christiane Beerlandt
Steenweg 44
9810 Nazareth

Montauban, 22 oktober 2006

Mevrouw,

Ik was aanwezig op uw voordracht van vrijdag 20 oktober in Toulouse.
Nu wil het geval dat Flore, mijn dochter van 11, de volgende dag wakker werd met een bijzonder pijnlijke stijve nek. Ik stelde voor dat ze zou gaan liggen om wat te rusten, en dat ik haar nek dan zou masseren met olie.
Ze stemde daarmee in, en intussen begon ik haar een beetje uit te vragen, om te zien of er de vorige avond iets in het bijzonder gebeurd was dat de oorzaak kon zijn (op de tocht gezeten, een verkeerde beweging gemaakt, ruzie, een slechte aantekening op school… ?) Maar er scheen niets te zijn dat haar ongemak kon verklaren.
Tegelijkertijd was ik in De Sleutel tot Zelf-Bevrijding de tekst over ‘stijve nek’ aan het lezen, en ik las haar dit stukje hardop voor : “… jij houdt krampachtig vast aan elementen buiten jezelf die je steun of zekerheid moeten bieden… voel jij je zo bedreigd ?”
Plotseling barstte Flore in snikken uit, en ze verklaarde dat ze de vorige dag diep teleurgesteld was geweest door haar twee lievelingskameraadjes. Na de sportles, waarin ze aan grondgymnastiek hadden gedaan (koprol, …), stonden haar 2 vriendinnetjes samen met een derde meisje gereed om te vertrekken, maar Flore was nog niet klaar. De twee wilden weggaan, en de derde vroeg “of ze dan niet op Flore wachtten ?”, waarop ze antwoordden : “Welnee, met haar hebben we niks te maken !!”, en vertrokken.
Het derde meisje bleef echter wachten op Flore, en vertelde haar wat er gebeurd was. Flore voelde zich diep gekwetst en kon maar niet begrijpen hoe deze twee meisjes, die ze als echte vriendinnen had beschouwd, haar zo konden behandelen. Het was echter voordien ook al eens voorgevallen dat die twee deden alsof ze haar niet meer kenden, wanneer ze met oudere meisjes optrokken…
Ik legde Flore toen uit hoe haar lichaam haar een signaal had gestuurd dat ze kon aanvaarden en leren begrijpen.
Zo had het stukje tekst uit uw boek er dus toe geleid dat haar weggestopte slechte ervaring naar de oppervlakte kon komen, en dat ze haar verdriet kon uiten.
Misschien heeft ze door dit alles ingezien dat haar twee ‘vriendinnen’ haar vriendschap helemaal niet waardig zijn, en dat ze eerst en vooral van zichzelf moet houden, zichzelf helemaal mag aanvaarden, en dat ze niet moet verwachten dat de erkenning van anderen haar bestaansrecht zal geven !
Flore vertelde toen ook dat het derde vriendinnetje Capucine heet (een bloemennaam, net zoals die van mijn dochter), en dat ze haar een heel wijs meisje vond.
Tegen de middag was de pijn weg, en de volgende morgen was ook het laatste restje stijfheid verdwenen.
Flore was samen met een nichtje uitgenodigd om de zondag bij haar grootouders door te brengen, en toen ze vertrok zei ik haar : “Hou je maar goed warm, dat je geen kou vat, en dat die stijve nek niet terugkomt.”
Maar ze antwoordde : “Maak je geen zorgen mama, ik ga naar mensen die van me houden… en bovendien, ginds weet ik dat ik de échte Flore ben, en dat ik niet bezig ben met hoe ik het beste in de smaak kan vallen…”

Ziedaar, een Levenshoofdstuk dat ik u naar mijn gevoel moest verhalen, aangezien het me zo geraakt had.

Ik wil u er nog eens voor bedanken dat u de zonnestraal bent die mijn hart verwarmt, die me elke dag doet groeien en dichter bij mijn innerlijke zelf komen, zodat ik het leven echt kan gaan LEVEN.

En ik hoop vanuit de grond van mijn hart dat ik u nog eens terug mag zien in het Zuidwestelijke deel van Frankrijk.

In vriendschap,

Valérie