(Christiane Beerlandt, de symboliek van Eris: vervolg)
Anderen laten zich opnemen in het grote licht, het licht van ‘de geest’, de ‘godheid’ of de roes van ‘het doodgaan’ om eventueel opgenomen te worden in een of ander nirwana of hemels paradijs. Eén explosie bijvoorbeeld in je buik en je vertrekt met een dynamietsprong naar het eeuwige licht, zo leeft het bij sommigen. Een willen opgaan in het Grote Licht, in het niet meer als kleine worstelende mens bestaan.
Laat maar hangen, laat maar liggen. Het gevoel van grote zinloosheid, van depressie* en burnout*, chronische vermoeidheid*, apathie. De mens die het niet meer ziet zitten. Wat baat het nog? Moedeloosheid.
Wachtend op een Redding van buitenaf, van een Ufonaut of … of … ??
En zij die in niets buiten zich geloven, voelen zich gefrustreerd en wanhopig, verveeld, vermoeid. Drank, drugs, vluchten, wegvluchten in het niet meer willen voelen,weten, zien. Tegelijkertijd een soort van harde opstand, in baldadigheid soms, zinloos geweld, in gefrustreerde agressie. Hij zendt een sos signaal uit. Ook moord is een vorm van ‘zichzelf als mens willen doden’.
Alleen liefde en erkenning van de goddelijke goedheid in zijn eigen IK, van de zinvolheid van zijn eigen bestaan, kan oplossing brengen.(1) Dat hij, de mens, op deze vibratie van Liefde die hij in zichzelf kan laten ontwaken en openbloeien, de waarheidsinformatie zal zien, horen, voelen. De apocalyps (wat letterlijk wil zeggen: aan het licht brengen van) ‘toont’ waar leugen, waar schijn ligt, en haalt naarboven de diepstgrondelijke waarheid. Dan zal de mens, zoals Planeet Eris zegt zélf zijn autonome weg bewandelen, ontdaan van alle afleidingmanoeuvres.
Maar de mens denkt en zoekt: hij fixeert zich vaak te sterk met scherpe gedachten op dingen buiten zich en doet zichzelf hiermee pijn, alsof hij likdoorns* in zijn tenen kweekt.
Bekijk het nu anders, kom in opstand tegen je eigen zelfdestructieve of sombere gewoonte-gedachten, draai je een slag om, ga een andere richting uit met je overtuigingen en zoek niet langer de oplossing buiten jezelf. Draaien, omkeren, veranderen van spoor, jezelf op het droge brengen, een oplossing IN jezelf gaan zoeken, weten dat de oplossing, de ‘sleutel’ er al is. Je moet er alleen maar naar willen kijken en de sleutel in jezelf omdraaien.
De ridder met het zilveren zwaard slaat niet maar houdt de wacht bij het heiligdom van het Leven zelf. Los van ‘godsdienst’ zien we hierbij het beeld van de 7de engel in Openbaring, 10, zoals beschreven door de ‘ziener’ Johannes. Dit beeld van een engelwezen heeft de regenboog boven het hoofd en toont een geopend ‘boekje’ in zijn hand; hij staat met benen als vuur met zijn rechtervoet op de zee en de linker op het land en meldt oa ‘…en dat er geen tijd meer zal zijn’.
Inderdaad: in het eeuwige nu kàn de mens zichzelf niet eens meer dwingend laten bepaalde zaken doen, sneller gaan dan goed is voor eigen welzijn.
Desillusies, ontgoochelingen kunnen worden overwonnen, wanneer de mens maar begrijpt dat hij zichzelf bepaalde dingen heeft voorgespiegeld, dat hijzelf het is geweest die een ‘verhaal’ van geschiedenis heeft gecreëerd met alle wensen, verwachtingen en hoop hieraan gekoppeld.
Nu beseft hij dat dit een doodlopend spoor was. Tijd om te veranderen en in te zien hoe hij zichzelf en zijn medebroeders het leven kan zuur maken dan wel opvrolijken.
De ware redding ligt diep in de innerlijke Keuze die men maakt: geluk op aarde of op zoek na de dood? Beslistheid en realiteitszin en actie in eigen stijl worden gevraagd bij Planeet Eris: om het zélf te doen, als Mens, om niet langer op dromen en illusies te wachten en te bouwen, om zichzelf niet langer pijn te doen. Om concreet aan te pakken, door te gaan, uit te voeren.
Deze Nieuwe planeet voorspeelt weinig goeds zolang de mens in het oude stramien blijft lopen, maar opent alle ramen op nieuwe horizonten wanneer de mens voor een Nieuwe Aanpak gaat.
Het leven hoeft niet ‘nerveus’ te verlopen met stress* en zenuwtics*, adhd*, wanneer de mens maar alle kansen geeft aan zijn authentieke ‘energieën’om te mogen stromen: vrij en niet gebonden aan strakke toesnoerende wetten, aan systemen, geboden of inkrimpende regels. Wanneer de mens even ‘stilstaat’ bij zichzelf, tot volle rust komt, het volste vertrouwen in zijn eigen innerlijke kern. Daar is geen leegte, daar is geen graf, daar is geen verdwenen redder, integendeel daar vormt hij, ontwaart hij, ontwikkelt hij de reddende sterke geloofskracht in zichzelf. Van ‘Niets’ wordt het ‘Alles’ binnenin hemzelf. Het Leven dwingt de mens om tot dit besef te komen. Hij is allesbehalve een lege grafkelder.
Als De Rots. Planeet X gaat rustig door oersterk als een rots. Symbolisch kan niets de innerlijke rotsvastheid van het geloof in de eigen Kracht bij de mens doven, zoalng hij maar dicht bij zichzelf blijft, zolang hij maar niet sneller wil gaan verderhollen dan het innerlijke levensritme hem vraagt. In deze tijden van haast en gejaagdheid en grote stress dwingt de mens om op zoek te gaan naar een waarachtige oplossing.
