(Christiane Beerlandt, de symboliek van Eris: vervolg)
De Eris-energie: -bij wijze van spreken! Het gaat om een spiegelbeeld aan de hemel, om een synchroniciteit: datgene wat zich aanbiedt in het hemelveld stelt symbolisch een boodschap voor; niets gebeurt toevallig. Het gaat om meer dan synchroniciteit; vandaar dat wij melding maken van dit psychologische beeld, van dit karakter van de Planeet Eris als een duidelijke boodschap voor de Mens-
De ‘Eris’-energie vraagt de mens om rustiger thuis te komen in de rotskracht van zichzelf.
Een bouwen op de eigen innerlijke kernkracht, op het eigen ingebouwde weten.
Niets kan hem sneller doen lopen dan hijzelf voelt, niets kan hem opjagen. Slokdarm* en maagslijmvlies* (reflux, enz .wat symbool staat voor: lees in ‘De Sleutel tot Zelf-Bevrijding’) blijven gezond zolang de mens vanuit zijn oerkern leeft en zich nergens in ‘forceert’ of grijpend ‘dwingt’. Elkeen zijn unieke geaardheid; elkeen zijn eigen tempo. Maar steeds krachtig in het NU verblijvend.
Inderdaad het einde der tijden: hou niet vast aan je verleden, tracht morgen niet te grijpen, maar blijf heel sterk; en dicht bij jezelf in het nu-moment. Op deze wijze kan gevat en begrepen worden wat ‘apocalyps’ wil zeggen. Sta toe dat informatie bij je binnenkomt.
De harde kant van ¨Planeet Eris wijst soms op weerstand op verzet tegen datgene wat op een liefdevolle manier zich aan de mens wil kenbaar maken. Het volgen van eigen tempo naar eigen sporen is prachtig, maar mag geen afbreuk doen aan een soort van openheid en flexibiliteit, wat Planeet Eris wel eens vergeet. Luisterend naar het ‘Gevoel’.
Maar de mooiste zijde van Planeet X’ aard is de rotsachtige standvastigheid, het zich niet laten verleiden, door niets of niemand uit het veld laten slaan en alles op eigen tempo volbrengen. Je kan er op rekenen. Betrouwbaarheid. Hij laat zich niet meetrekken, hij laat zich niet van ‘zijn weg’ afbrengen.
Symboliseert ook de Kracht om het oude, datgene wat niet meer moet zijn als het ware van binnenuit in stukken te laten breken, als nierstenen* die worden verbrijzeld, maar dan niet van buitenaf, maar van binnenuit. Deze planeet stelt dan hier de Kracht voor, deze kracht die bij de meeste mensen veelal eerst naar of van buitenuit wordt ingezet, dwingend, met forcering.
De mens mag rekenen op de kracht die binnenin hem zit. Doet hij dit echter niet, dan voelt hij zich immers wanhopig ‘omdat het niet lukt’. Loslaten, datgene wat (nu nog) niet opengaat en zich dus niet nu dient te openen in de optiek van Leven. Geen deuren forcerend open stampen.
De symboliek van Eris confronteert de mens met deze Kracht, die algauw op ‘macht’ en woede of agressie omslaat bij deze mens die zich niet op zijn innerlijke afstemt maar volhardt in een soort van ‘het moét, en het zàl’. Maar de rots reist ijzig stil verder en kan je met niets van zijn ‘idee’ afbrengen.
In positieve zin: hij gaat door en blijft niet hangen in een voorgaande fase. In negatieve zin: fanatiek conservatisme, vastgeroest in zijn eigen ‘ik ben nu eenmaal zo, je moet mij niet proberen te veranderen’. Wat natuurlijk een goede houding is jegens andere wezens of objecten, op voorwaarde dat hij ‘zichzelf’ innerlijk verder transformeert. In vergelijking hiermee doet de mens er goed aan los te laten en het proces IN zichzelf verder te zetten, te zien hoe de harde onmogelijke dingen in zijn omgeving zich als vanzelf zullen verpulveren en verdwijnen, hoe datgene wat zich aan hem mag geven en openbaren dit zich als vanzelfsprekend doet … wanneer de tijd hiertoe rijp is.
Confrontatie met het ‘willen gedaan hebben en niet kunnen gedaan hebben’ van iets of iemand buiten zichzelf; macht en machteloosheid; hoop en wanhoop; het bepaalde dingen van zichzelf eisen en er niet in slagen; frustratie.
Eris vraagt dan ook om de zaken en de mensen te aanschouwen zoals ze zijn. Ergert iets je, laat dan los, en kijk naar de enorme Kracht die IN je zit en die bedoeld is om het oude in jezelf te dynamiteren met grote kracht. Van binnenuit… via inzicht, zelfliefde, geloof en vertrouwen. Dan voltrekt het proces zich langzaam zacht maar doortastend en op directe wijze. De inherente wetten van de Natuur: de mens mag er respect voor hebben. Jegens mens, dier en plant, jegens zichzelf en alles wat er is.
De mens weet met zijn verdriet, woede, agressie, en energieën in het algemeen geen blijf wanneer hij niet ‘doorgaat’ op zijn pad. Eris houdt ons een spiegel voor van enerzijds ‘hardheid’, van vernietiging van het goede, en anderzijds van vernietiging van het oude ‘kwade’ in onszelf, van het negatieve in de wereld. Termen als weerbarstigheid en koppigheid, volharding tot je erbij neervalt, horen bij het eerste aspect thuis.
Kordate aanpak om het negatieve of achterhaalde oude vernietigen en het kwade geen kans meer geven om te groeien, horen bij het tweede aspect thuis.
